3 - هر كه مؤمنى را از گرسنگى سير كند ، خدايش از ميوه‌هاى بهشت خورانده و هر كه مؤمن تشنه را آب دهد ، خدايش از شراب بهشتى سر به مهر ، بنوشاند . 4 - مؤمنين وقتى داخل منزلت مىشوند ، همراه آمرزش تو و آمرزش عيالت درآيند ، و چون از منزلت بيرون روند با ( آمرزش ) گناهان تو و عيالت بيرون روند . 5 - هر كه مؤمنى را اطعام كند تا سير شود ، هيچ يك از مخلوق خدا أجر اخروى او را نداند ، نه فرشته مقرب و نه پيغمبر مرسل ، جز خداوند پروردگار جهانيان ، سپس فرمود : از اسباب آمرزش ، اطعام كردن مسلمان گرسنه است ، آن‌گاه قول خداى عزوجل را قرائت فرمود : « أَوْ إِطْعامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ يَتِيماً ذا مَقْرَبَةٍ أَوْ مِسْكِيناً ذا مَتْرَبَةٍ » ، ( يا اطعام كردن يتيم خويشاوند يا بيچاره خاك نشين در روز قحطى و گرسنگى ) . 12 - پوشانيدن مؤمن : 1 - هر كه لباس زمستانى يا تابستانى به برادرش بپوشاند سزاوار است بر خدا كه او را از جامه‌هاى بهشتى پوشاند ، و سختىهاى مردن بر او آسان كند ، و در قبرش بر او گشايش دهد ، و چون از قبر درآيد فرشتگان با مژدگانى از او ملاقات كنند . اين است قول خداى عزوجل در كتابش : و فرشتگان به پيشواز آن‌ها روند كه امروز است آن روزى كه به شما وعده داده شده . ( 103 سوره 21 ) . 2 - هر كه يكى از فقراى مسلمان‌ها را به وسيله لباسى از برهنگى بپوشاند ، يا او را به چيزى از قوت زندگى يارى دهد ، خداى عزوجل هفت هزار فرشته بر او گمارد كه تا زمانى كه در صور دميده شود ، براى هر گناهى كه مرتكب شده آمرزش خواهند . 13 - مهربانى به مؤمن و گرامى داشتن او : 1 - هر كه به برادر مؤمنش بگويد : مرحبا ، خداى تعالى تا روز قيامت برايش مرحبا مىنويسد . و مرحبا كلمه‌اى است كه براى خوش آمد و اظهار سرور از ملاقات گفته مىشود . 2 - هر كسى برادر مؤمنش نزد او برود و او را گرامى دارد ، همانا خداى عزوجل را گرامى داشته است . 3 - بنده‌اى از امتم نيست كه نسبت به برادش لطفى كند جز آن كه خدا برخى از خدمتگزاران بهشت را خادمش سازد . 4 - هر مسلمانى كه از جماعتى از مسلمين خدمتگزارى كند ، خدا به شماره آن‌ها در بهشت به او خدمتگزار دهد .